Neste vídeo obsérvase unha regueifa nun ambiente distendido, no que os participantes empregan o verso improvisado como forma de diálogo e entretemento.
A actuación caracterízase por un ton próximo e natural, no que os regueifeiros constrúen as coplas a partir de situacións cotiás e comentarios dirixidos entre eles.
A palabra é o elemento principal da escena, pero tamén teñen importancia a entoación e a rapidez mental. A regueifa preséntase como unha manifestación viva da tradición oral galega, accesible a todo tipo de público.
Este documento é interesante para o MIR porque amosa unha forma de arte escénica popular baseada na comunicación directa e no enxeño verbal.
A calidade do son permite seguir os versos sen dificultade, aspecto fundamental nunha actuación centrada na oralidade. A imaxe mostra unha posta en escena sinxela, sen elementos artificiais, o que reforza o carácter popular da regueifa.
O interese etnográfico é notable, xa que se observa unha práctica tradicional en funcionamento real.
Desde o punto de vista escénico, destaca a naturalidade dos intérpretes e a capacidade para manter a atención do público só coa voz e a improvisación.
